هر كه از ياد خدا ، از ذكر خدا و از معنويّات ، غافل شود ، به عبارت ديگر هر كس مشغول اين سراى فانى شود و عالم باقى را فراموش كند ، زندگى ناخوش به سراغ او مىآيد كه توأم با دلهره و اضطراب خاطر و پريشانى است . ثروت و قدرت و امكانات دارد ، امّا گره‌هاى درهم پيچيده‌اى سراسر زندگى او را فرا گرفته است و قدرت باز كردن آن گره‌ها را ندارد . ممكن است نزد برخى از مردم ، آبروى اجتماعى داشته باشد ، ولى نزد پروردگار متعال ، بى آبرو است و از اين جهت ، همواره پريشان است و آرام و قرار ندارد . چنين كسى كور وارد صف محشر مىشود . ناگهان فرياد مىزند : من كه در دنيا چشم داشتم ، چرا اكنون كور هستم ؟ خطاب مىشود براى اينكه تو در دنيا ما را فراموش كردى و چشم حقيقت بين نداشتى و اكنون نيز ما تو را فراموش مىكنيم . قالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَني أَعْمي وَ قَدْ كُنْتُ بَصيراً ، قالَ كَذلِكَ أَتَتْكَ آياتُنا فَنَسيتَها وَ كَذلِكَ الْيَوْمَ تُنْسي « 1 » مىگويد : « پروردگارا ! چرا نابينا محشورم كردى ؟ ! من كه بينا بودم ! ، مىفرمايد : آن گونه كه آيات من براى تو آمد ، و تو آنها را فراموش كردى ؛ امروز نيز تو فراموش خواهى شد ! معلوم است كسى در آخرت چشم بينا دارد كه در دنيا چشم بصيرت پيدا كرده باشد . اساساً تجسم عمل چنين اقتضا مىكند . يعنى اگر غفلت ، آدمى را در دنيا كور كرده باشد و مانع ديدن حقايق و معنويّات توسط وى شده باشد ، در آخرت هم كور وارد صف محشر مىشود .

--> ( 1 ) . طه / 126 - 125